Ongenadig veel zon en een overvloed aan headliners op één dag.
Geen mooiere manier om een dag rustig te beginnen dan met Fleet Foxes. Sun It Rises zingen ze, maar de zon staat al een paar uur ongenadig hard op onze hoofden te branden. Mazzel als je nog een plekje onder het tentzeil van de arenastage hebt, en anders sta je een uur lang in de hitte en rondvliegend stof. Ondanks die warmte lopen de rillingen af en toe over de rug, zoals bij He Doesn’t Know Why en Blue Ridge Mountains. Ook een mooie cover van Fleetwood Mac (Dreams). Maar verder niet beter of minder dan de vorige keren op de festivals eerder dit seizoen.
Ondanks het vroege tijdstip en het felle licht maakt Faith No More er een ijzersterk optreden van. Zoals bij de eerdere reunie-shows van deze zomer openen de in pastelkleurige pakken gestoken mannen met de cheesy cover Reunited. Wat volgt is anderhalf uur schaamteloze nostalgie, die we in het voorste vak helemaal ondergaan. Arm in arm meespringen met onbekende Denen op Ashes to Ashes en Midlife Crisis, met water gooien, meebrullen met Easy... Patton is zoals altijd de uber frontman in stem, gebaar en arrogantie. De wandelstok gaat met een grote zwaai het publiek in, net als een microfoon om het publiek (in het Deens) te laten meezingen. Hopelijk op Lowlands / Pukkelpop nog Diggin’ the Grave in de set, dan is het echt een best of- optreden. Gaat dat zien, straks in augustus!
Deja vu met twee weken geleden, weer Nick Cave and the Bad Seeds na Faith No More. In Duitsland ver na middernacht, en nu op een nog veel te zonovergoten Orange. Daardoor wordt het toch net iets minder indrukwekkend – ook omdat de set nagenoeg hetzelfde is als de recente optredens. Maar Cave blijft een podiumbeest, uw verslaggever hoopt over twintig jaar ook nog zo energiek te zijn.
Door de hitte (en het effect van de vele Tuborgs) helaas wat minder op en neer gelopen dan gepland. Bij Oasis weer mazzel met het voorvak; hoe geweldig is het om vooraan te staan, daar nog een biertje kan kopen terwijl je met je vrienden Cigarettes & Alcohol meebrult? In tegenstelling tot de HMH nu wél Live Forever, dat door Liam wordt opgedragen aan de slachtoffers van Roskilde 2000.
Als Mike Patton de koning van de buhne is, dan is Grace Jones de koningin. Ze is bijna twee keer zo oud als ondergetekende, maar wat ziet ze er nog goed uit! Hét voorbeeld van een artiest waarbij het om het totaalplaatje gaat – de kostuums en visuals zijn misschien nog wel belangrijker dan de muziek. Mooie glitterbolhoed, confetti en een stage-invasie door het publiek. Roxy Music’s Love is The Drug komt voorbij, weer eens wat anders dan een Michael Jackson cover. Ze draagt wel een van haar eigen nummers aan hem op. Tegen het eind haar bekendste nummer Slave to the Rhythm, waarbij ze het hele nummer door blijft hoolahoopen.
... en dan de voorlopig laatste show van Nine Inch Nails in Denemarken – sterker nog; in Noord-Europa. Opnieuw een verbazend leeg voorvak, en een set met veel werk van The Fragile en Broken. Mooie versie van Afraid of Americans (van Bowie), veel stevige krakers in het begin waarna het een beetje inzakt. ’t Is mooi geweest voor vandaag. Jammer dat er zoveel moois stond dat we niet hebben gered, maar festivals draaien ook om het socializen, bier en sfeerproeven. Zaterdag alvast een mooie vervanger voor Lil’ Wayne: Gogol Bordello!
De mening gegeven op deze pagina is de mening van de auteur. Ze is niet representatief voor de opvatting en mening van muziekagenda.nl en haar medewerkers.
Vul hier je zoek- of trefwoord in om te zoeken naar specifieke informatie.
