Wellicht enigszins denigrerend op te vatten, maar geenszins zo bedoeld: de gemiddelde leeftijd in de Oude Zaal vanavond is hoger dan gemiddeld. Waar de huidige indiepop-programmering met name jonge hipsters een podium tot dansen geeft, is De Kift er voor de fans van het eerste uur. En hoe.
Nu heeft de Zaanse band van zichzelf al een behoorlijke bezetting, met mannen die het een na het andere instrument bespelen. Maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Sinds een tijdje toeren ze met het Franse driemanschap Monofocus, die naar eigen zeggen "geraffinneerde en rauwe muziek" produceren. Deze paradoxale uitspraak snijdt zeker hout. Ze vullen het podium met hun fysieke en muzikale verschijnen: dir knapper broers met fijne electroblues, swingende synthesizers en, jawel, zingende glazen.
Combineer dat met de vele en getalenteerde blazers van De Kift, de fantastische drummer die met fez en al zijn kunsten vertoont, de karakteristieke stem van Ferry Heijne en een uitzinnig publiek, en de goede avond zit geramd. Alsof ze niet al 25 jaar toeren, De Kift zit zo vol energie, dat er geen ontkomen aan is. Twee keer klinkt het "jullie mogen doen wat jullie willen" uit Heijnes mond. En er gebeurt...niets. Dit is een vrijheid die Nederlanders, en wellicht Amsterdammers in het bijzonder, niet aan kunnen. Er wordt wat onhandig en onzeker gegiebeld en gejuicht, maar dat is het dan ook. Het kan de band niet deren. Niet een, niet twee, maar wel drie of vier toegiften staan op het program. Bij de laatste verzuchtte een aanwezige dame: "Oh nee, alweer een liedje?" Ook voor goede dingen is een maat blijkbaar.
Het enige minpunt, en zelfs dat valt te betwisten, was dat er was gekozen voor onbekende nummers. Nu zal het voor de echte fans weinig uitmaken, maar voor degenen die niet al te bekend zijn met hun oeuvre, mist het meebrabbelen toch. En vooruit, ook het intermezzo van Monofocus was iets aan de lange kant. Maar al met al mocht het de pret niet drukken. Zeker een van de beste optredens van De Kift. Ga zo door mannen!