Muziekagenda.nl

Annelies Omvlee

Een klein meisje met prachtige, donkere ogen kijkt je aan. Het lijkt alsof haar ziel al duizenden jaren oud is, een gepijnigde uitdrukking in een lief en verder onbeschadigd uitziend meisje. Een betere voorkant hadden de heren van The Medics niet kunnen kiezen. Fantastische donkere teksten op fantastisch vrolijke muziek.

De term “groeiplaat” is van het afschrikwekkende, maar misschien dat Dance into the Dark toch binnen dat kader past. In eerste instantie verwacht je een zoveelste pop-rock-bandje van Nederlandse makelijk. Niets blijkt minder waar te zijn. Luisterend naar de stem van zanger Daniel Langeveld, de loopjes van bassist Johan van de Werken en het strakke gitaarspel van Jarl Hector belooft dit heel, heel veel goeds.

Ondanks wellicht een bewuste keuze voor een bepaald geluid, ergens hangend tussen The Libertines en Editors, weten ze absoluut een eigen sound te creëren. Toegankelijke nummers met een rauw randje, precies zoals ze zelf al aangeven. Op Explode na, het nummer dat ze ook met andere Nederlandse artiesten hebben opgenomen. Net iets te veel geschreven als single, lijkt het een vreemde eend in de bijt. Want van het dansbare Word in my Heart en het snelle City naar het lieflijke, pianogestuurde Body And Mind, eigenlijk tastes it all so fucking sweet.

Dat nummer, I Don't Feel So Good, is verworden tot een absolute lievelings. Fijne tekst, fijne stem, beste muziek. Lekker hard op je hippe fiets door de stad, of gewoon voor 's avonds in bed. Als deze band een voorbode is voor de muziek van Nederlandse bodem, kunnen we eindelijk opgelucht adem halen.

16 september is de albumpresentatie in Tivoli de Helling.